షేర్: f 𝕏 ✉ ✈ in @
nexgenfoundation.in 21 నవం 2026, 10:19 ఉద.
సంపాదకీయం

వ్యాపారంగా మారుతున్న భిక్షాటన

Telugu news, student education and Vedic Maths for school children
ప్రచురణ తేదీ: 21 నవం 2026, 10:19 ఉద. రచన: One News Desk
6 వీక్షణలు 0 వ్యాఖ్యలు
వ్యాపారంగా మారుతున్న భిక్షాటన

Begging : ఆశ అత్యాశగామారి, దురాశగా రూపాంతరం చెందితే పరిస్థితులు అత్యంత దారుణంగా ఉంటాయి. అడ్డు దారులకు అదుపు అజ్ఞా ఉండదు. భిక్షాటన కూడా అలా రూపాంతరం చెందుతున్నదేమోననిపిస్తున్నది. వాస్తవంగా ఆత్మాభిమానం కలిగిన వారెవ్వరూ చేయిచాపి పక్కవారిని యాచించడానికి ఇష్టపడరు. కానీ భారత్లో యాచనను వృత్తిగా మార్చుకునేవారు రానురాను పెరిగిపోతున్నారు. యాచక వృత్తి నిషేధ చట్టం 1975 నుండే అమలులో ఉన్నా అమలుకు నోచుకోవడం లేదనే చె ప్పొచ్చు. ఫలితంగా ఇతర రాష్ట్రాల నుంచి కూడా తెలుగు రాష్ట్రాలకు భిక్షాటనకు వచ్చే వారి సంఖ్య పెరిగిపోతున్నది. భిక్షాటనకు మించి లాభ సాటిగా ఉండే వ్యా పారం మరొకటి లేదనే చెప్పొచ్చు. ఎందు కంటే పెట్టుబడి ఉండదు, నష్టాలు వచ్చే అవకాశం లేదు. సర్వకాల సర్వవస్థలయందు వృత్తి ఆగే పరిస్థితి లేదు. ఎలాంటి పరిస్థితులు ఎదురైనా దీనికి డోకా ఉండదు. అం దుకే ఈ వృత్తిలోకి దిగేవారు ఎవరైనా వదిలిరావడానికి ఏమాత్రం అంగీకరించరు. కాకపోతే ఆరంభించేటప్పుడు కొంత ఇబ్బందికరంగానే ఉంటుంది. ముఖ్యంగా ఆత్మాభి మానం, ఆత్మగౌరవం వంటి పదాలకు చోటు ఇవ్వకుండా అవి త్యాగం చేయగలిగితే, పట్టించుకోకపోతే ఇంతకుమిం చిన లాభసాటి వ్యాపారం మరొకటి లేదని చెప్పొచ్చు. భిక్షాటనను నిరోధించడానికి పాలకులు ఎన్నో చర్యలు తీసు కుంటున్నారు. చట్టాలు చేస్తున్నారు. అవన్నీ నిరుపయోగం అవుతున్నాయి. ఈ వృత్తిని ఆశ్రయించేవారి సంఖ్య అంత కంతకు పెరిగిపోతుండడం ఆందోళన కలిగించే అంశం.

Begging : భిక్షాటన చేయడం ఎంత వరకు సమంజసం?

విధి వంచనకు గురై అంగవికలురై మరే పనిచేయలేక, పొట్టగడ వక, నా అనేవారు లేక, మరో గత్యంతరం లేక భిక్షాటన వైపు మొగ్గుచూపుతున్నవారి పరిస్థితిని అర్ధం చేసుకోవచ్చు. సానుభూతిని ప్రకటించవచ్చు. వారికి అంతో, ఇంతో సహా యం చేయొచ్చు. అలాంటి వారికి చేయూతనివ్వాల్సిందే. అందులో మరో అభిప్రాయానికి తావులేదు. సాటిమానవు లుగా చేతనైనంత సహాయం చేయడం మన విధి, ధర్మం. కానీ దాన్ని ఆసరాగా తీసుకొని కాళ్లు, చేతులు అన్నీ సక్ర మంగా ఉండి పనిచేసే శక్తి ఉన్నా భిక్షాటన చేయడం ఎంత వరకు సమంజసం? దీన్ని చివరకు వ్యాపారంగా మార్చే శారు. చిన్న పిల్లలను సైతం ఈ వృత్తిలోకి దించి వారితో వ్యాపారం చేస్తున్నారంటే పరిస్థితి ఎంతవరకు వెళ్లిందో ఊహించుకోవచ్చు. ప్రాంతాలవారీగా అడుక్కుతినేప్రదేశాలను పంచుకుంటున్నారు. ఆయా ప్రదేశాలను తాము తప్ప మరొ కరు వాడుకోకూడదని నిషేధం విధిస్తున్నారు. దీంతో భిక్షగాళ్ల గ్రూపుల మధ్య ఘర్షణలు కూడా జరుగుతున్నాయి. పోలీసు స్టేషన్ మెట్లెక్కిన సంఘటనలు కూడా ఉన్నాయి. తెలుగు రాష్ట్రాల్లో పుణ్యక్షేత్రాలతోపాటు నగరాల్లో కూడా ఈ సంఖ్య పెరిగిపోతున్నది. ప్రార్ధనా మందిరాలు, బస్సు స్టాండ్లు, రైల్వేస్టేషన్లు, ఒక్కచోటేమిటి అడుకో వడానికి వీలైన ప్రతి చోటా వీరితో నిండిపోతున్నది. పోటీపడి అడుక్కుంటు న్నారు.

ముఠాల నిత్యకృత్యంగా మారింది

ముఖ్యంగా చౌరస్తాల్లో (కూడలి) ట్రాఫిక్ సింగ్నల్స్ వద్ద వాహనచోదకులు తీవ్ర ఇబ్బందులకు గురవుతున్నారు. ముందు, వెనుక చూడకుండా వాహనాలకు ఒక్కసారిగా అడ్డుపడుతున్నారు. కదులుతున్న వాహనాల్లోకి చేతులు చాపుతున్నారు. ప్రమాదాలు కూడా జరుగుతున్నాయి. కొన్ని చోట్ల పోలీసులు వీరిని బలవంతంగా పారద్రోలినప్పటికీ మరుసటి రోజు మళ్లీ అక్కడే ప్రత్యక్షమవుతున్నారు. వీరి వెనుక కొన్ని ముఠాలు పనిచేస్తున్నాయనే వార్తలు A ఆవేదనే కాదు ఆందోళన కలిగిస్తున్నాయి. తీవ్ర కరవుతో అన్నానికి జరక్క అల్లాడుతున్న దేశంలోని దుర్భిక్ష ప్రాంతాలకు ఈ ముఠాలు వెళ్లి అక్కడినుంచి పదేళ్లలోపు పిల్లలను తీసుకు వస్తున్నారు. వారి తల్లిదండ్రులకు అంతో ఇంతో ముట్టచెప్పి మూడునెలలు కాంట్రాక్టుగా ఈ వృత్తిలోకి దించుతున్నారు. వారికి చింపిరి బట్టలు తొడిగి, ఉదయాన్నే వ్యాన్లో ఆడు క్కునే కూడళ్లవద్దకు తీసుకువెళ్లి దింపుతున్నారు. తిరిగి సాయంత్రానికి వారిని బసకు తీసుకువెళ్లడం ఆ ముఠాల నిత్యకృత్యంగా మారింది. ఈ వ్యవహారమంతా ఆయా ప్రాంతాల స్థానికులకు తెలిసిన బహిరంగ రహస్యమే. విదేశీ ప్రముఖులు నగరాలకు వచ్చినప్పుడు వీరివల్ల ఇబ్బందులు ఎదురవుతాయని తాత్కాలికంగా దూరప్రదేశాలకు తరలిస్తు న్నారు. గతంలో ఉమ్మడి ఆంధ్రప్రదేశ్లో తెలుగు దేశం ప్రభుత్వ కాలంలో అప్పటి అమెరికా అధ్యక్షుడు బిల్ క్లింటన్ హైదరాబాద్ నగరానికి వచ్చినప్పుడు ముందుజాగ్రత్త చర్య లుగా ఈ యాచకులందరినీ నగరానికి దూరంగా తరలించా రు. ఆ తర్వాత బుష్ వచ్చినప్పుడు కూడా అధికారికంగా ప్రకటించకపోయినా అవే చర్యలు తీసుకున్నారు.

ఈ వృత్తిద్వారా లక్షలాది రూపాయలు

ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో కూడా ఇవి తప్పడం లేదు. కానీ ప్రతిసారి ఇది పోలీసులకు తలనొప్పిగా మారుతున్నది. అయితే గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో ఈసమస్య అంతగా లేదు. కాళ్లు, చేతులు సక్ర బంగా ఉండి, ఆరోగ్యంగా ఉన్నా అడుక్కుతినేందుకు సంసిద్ధు లైతే ఆయా గ్రామస్థులే అంగీకరించరు, ప్రోత్సహించరు. పైగా అటువంటి ప్రయత్నాలు ఎవరైనా చేస్తే నిరుత్సాహ పరచడమే కాదు గట్టిగా మందలిస్తారు. ఒకరకంగా చెప్పా లంటే సంఘబహి ష్కరణ లాంటిది చేయడానికి కూడా వెనుకాడరు. అందుకే ఎలాంటి విపత్కర పరిస్థితులు ఎదు రైనా గ్రామీణులు గ్రామాల్లో ప్రాణత్యాగానికైనా సిద్ధపడ తారు తప్ప యాచక వృత్తి చేపట్టరు. ఇక ఈ వృత్తిద్వారా లక్షలాది రూపాయలు సంపాదించినవారున్నారు. నెలకు అరవై, డెబ్భైవేలు అద్దెలు వచ్చే భవనాలున్న భిక్షగాళ్లు ఉన్నారు. యాచనకు అలవాటుపడిన ప్రాణం మరో పని చేయడానికి ఇష్టపడదు, మంచి కుటుంబాల్లోని వారు సైతం ఆదరణ కరవై, కుటుంబ సభ్యులపై ఆగ్రహంతో ఇల్లు వదిలి వచ్చి బతుకు దుర్భరమై, తిరిగి ఇంటికి వెళ్లలేక యాచనకు అలవాటుపడి మన తర్వాత ఆ వృత్తిని వదిలి పెట్టలేకపోతున్నారు. కొన్ని దేవాలయాల్లో మూఢనమ్మకాలతో ఈ వృత్తిలోకి దిగుతున్నారు. ఇతర ప్రాంతాల నుంచి తెలుగు రాష్ట్రాల్లోకి వచ్చేవారిసంఖ్య పెరుగుతున్నదని అనేక స్త్రీ అధ్యయనాలు వెల్లడిస్తున్నాయి. ఎందుకు అలా తరలి వస్తున్నారంటే ఆ రాష్ట్రాల్లో భిక్షాటన అంతగా లాభదాయకంగా లేదని, ముఖ్యంగా ఇక్కడి ప్రజల ఔదార్యం, దానగుణం ఎన్నదగినవని ఆ యాచకులే మన పోలీసు అధికారులకు ఎన్నోసార్లు చెప్పారు. పైగా కర్ణాటక, మహారాష్ట్ర, తదితర రాష్ట్రాల్లో భిక్షాటన నిరోధక చట్టం అమలు చేస్తున్నారు. మన రాష్ట్రంలో కూడా భిక్షాటన నిరోధన చట్టం అమలు లో లేదనికాదు.

ఈ సమస్య కొన్ని దేశాల్లో తీవ్రం గానే ఉంది

హైదరాబాద్ను యాచకరహిత నగరంగా తీర్చిదిద్దేందుకు ఎన్నోసార్లు ప్రయత్నాలు జరిగాయి. 1970 నుంచే ఆ కోణంలో ప్రభుత్వం ఆలోచించింది. అనేక తర్జన భర్జనలు చేసింది. 1977లో జలగం వెంగళరావు ముఖ్య మంత్రిగా ఉన్నప్పుడు భిక్షాటన నిరోధక చట్టాన్ని రూపొం దించారు (ఎపి యాక్ట్ నెం. 12/77). రాష్ట్ర హైకోర్టు కూడా ఈ విషయంలో జోక్యం చేసుకొని ఎన్నోసార్లు హెచ్చరించింది. ఈ భిక్షాటన వృత్తిని నియంత్రించేందుకు సూచనలు, సలహాలు ఇవ్వాల్సిందిగా ప్రభుత్వం బహిరం గంగానే అభ్యర్థించింది. రాష్ట్ర ప్రభుత్వ ప్రధాన కార్యదర్శి నేతృత్వంలో రాష్ట్రస్థాయి కమిటీని కూడా ఏర్పాటు చేసి ప్రతి స్త్రీ ఆరుమాసాలకు అమలు తీరును సమీక్షించాలని నిర్ణ యించింది. అలాగే జిల్లాల్లో కలెక్టర్ చైర్మన్ గా, జిల్లాస్థాయి సలహా సంఘాన్ని కూడా అప్పట్లో ఏర్పాటు చేశారు. కానీ అవన్నీ కాగితాలకే పరిమితమై పోయాయి. భారత్లోనే కాదు ప్రపంచవ్యాప్తంగా కూడా ఈ సమస్య కొన్ని దేశాల్లో తీవ్రం గానే ఉంది. జర్మనీ, పోలాండ్లో 19వ శతాబ్దంలోనే భిక్షా టనను నిషేధిస్తూ పటిష్టమైన చట్టాలు చేసి అమలు చేస్తు స్త్రీ న్నారు. దాని అతిక్రమిస్తే ఐదేళ్లు జైలుశిక్ష విధించేలా 1927 లో చట్టాన్ని సవరించారు. ఆ మేర పోలాండ్ రాజధాని వాట్సాలో 1933-39 మధ్యకాలంలో దాదాపు ఐదువేల ఎనిమిది వందల మందికి పైగా శిక్షించారు. ఆయాప్రభుత్వాలు తీసుకుంటున్న చర్యల కారణంగా తగ్గుముఖం పడుతున్నది. ఇప్పటికైనా పాలకులు కళ్లుతెరవాలి. ప్రధానంగా చిన్నపిల్లల తో ఈ వ్యాపారం చేస్తున్నవారు మరింత లాభదాయకంగా ! ఉండేందుకు వారిని అంగవికలురుగా మారుస్తున్నారనే ఆరోపణలు వినిపిస్తున్నాయి. మరోవైపు నేరాలు పెరుగు తున్నాయి. అవసరం అనుకుంటే చట్టాన్ని మరింత పటిష్టం చేసి అమలు చేసేందుకు శ్రీకారం చుట్టాలి. అలాగే మరో దారి లేక ఈ యాచకులైన వారి సంక్షేమాన్ని కూడా పాలకులు పట్టించుకోవాల్సిన అవసరం ఉంది.

-దామెర్ల సాయిబాబు

#సంపాదకీయం
Begging : ఆశ అత్యాశగామారి, దురాశగా రూపాంతరం చెందితే పరిస్థితులు అత్యంత దారుణంగా ఉంటాయి. అడ్డు దారులకు అదుపు అజ్ఞా ఉండదు. భిక్షాటన కూడా అలా రూపాంతరం చెందుతున్నదేమోననిపిస్తున్నది. వాస్తవంగా…